Πηγαίνω στο κατηχητικό σχολείο και ξεκουράζομαι, είπε ένα παιδί στο πρώτο κατηχητικό μάθημα στην Λάρισα, όπου ξεκίνησαν οι κατηχητικές συνάξεις την Κυριακή 2 Οκτωβρίου 2011.
Μετά το πρώτο του κατηχητικό μάθημα προς έκπληξη των συμμαθητών του και των κατηχητών του δήλωσε μπροστά σε αρκετό κόσμο τα εξής πολύ ενθαρρυντικά για την εποχή μας:
Αναπαύομαι πραγματικά γιατί βρίσκομαι για λίγη ώρα μακρυά από την επικαιρότητα, που επιμένει ένα χρόνο τώρα με τις άσχημες προβλέψεις της να μου δημιουργεί καταθλιπτικές τάσεις και ήδη από το πρώτο κατηχητικό μου μάθημα ενισχύθηκα, ξεκουράστηκα, αφού η πολύ καλή κατηχήτριά μου, μας είπε πως κρίσεις και προβλήματα είχαμε και στο παρελθόν και μάλιστα μεγαλύτερες, αλλά ο Θεός ποτέ δεν άφησε αβοήθητο τον άνθρωπο, ακόμη κι όταν πείνασε πραγματικά!
Χαίρομαι που ξεκίνησε και πάλι το κατηχητικό μου γιατί συνάντησα τους περσινούς φίλους μου, με τους οποίους για μια ολόκληρη χρονιά είμασταν μαζί και ακούγαμε σοφά και χρήσιμα πράγματα, τα οποία είχε ανάγκη η ψυχή μου!
Ήλθαμε και είμαστε και πάλι μαζί, όλα τα παιδιά του Χριστού, και ήταν πολύ ωραία που στην πρώτη μας συνάντηση, αντί για προσευχή κάναμε τον Αγιασμό και ο Ιερέας μας, μας ευλόγησε και μας φώτισε όλους με τον σταυρό και το βασιλικό και μας ευχήθηκε πάρα πολύ χαρούμενος καλή χρονιά, με φωτισμό και χάρη.
Το πρώτο σύντομο μάθημα ήταν πολύ καλό και είχε θέμα: « Ο Χριστός φωτοδότης της ζωής μας» Αυτός ο τίτλος δεν μας άρεσε στην αρχή πολύ, αλλά μετά καταλάβαμε πως ήταν ένα θαυμάσιο και σπουδαίο θέμα, που με πολλή αγάπη η κατηχήτρια μας, μας το ανέλυσε λέγοντάς μας πως ο Χριστός μας είναι Φως, Φωτοδότης, έχει φωτεινό πρόσωπο και ένας από τους σκοπούς του, που ήλθε στον κόσμο ήταν κι αυτός, να φέρει το Φως και την αλήθεια στους ανθρώπους! Εκείνος φώτισε τις ψυχές των ανθρώπων στα σκοτεινά χρόνια της αμαρτίας, της δουλείας και του πνευματικού σκοταδιού και Εκείνος πάλι είναι που με πολλή αγάπη στέκεται δίπλα στον καθημερινό, ή μάλλον στον κάθε άνθρωπο, που πονάει, διψάει και προσπαθεί να δει λίγες ηλιαχτίδες φωτός μέσα στο καθημερινό του σκοτάδι!
Κοντά στον Χριστό γινόμαστε φωτεινοί, φωτόμορφοι και λάμπουμε μαζί Του, ενώ ο μεγαλύτερος σκοπός μας είναι να λάμψουμε επάνω στον Ουρανό!
Ακολούθησαν δύο ύμνοι που τους μάθαμε πέρυσι, ¨Φλογεροί Απόστολοι του Χριστού…¨ και ¨Γλυκά το φως του ήλιου λάμπει…¨ (πολύ σχετικό με το πρώτο μας μάθημα) και μετά από την προσευχή και το απολυτίκιο του Ναού που είμασταν τελείωσε το μάθημα, η κατήχησή μας και άρχισε κάτι πάρα πολύ ωραίο που μας χαροποίησε πολύ, ο αθλητικός μας αγώνας στο προαύλειο της Εκκλησίας, γιατί φέτος θα έχουμε την χαρά να αγωνισθούμε όμορφα, παίζοντας μπάλα με τις άλλες ενορίες και τις κατηχητικές ομάδες τους, κάτι που επίσης μας αρέσει και μας ξεκουράζει από τα συνηθισμένα.
( Εύγε στον νεαρό από την Λάρισα, που μέσα σε λίγα λεπτά της ώρας χρωμάτισε φοβερά το πρώτο κατηχητικό του μάθημα κι έδωσε τρανή την μαρτυρία ότι της Εκκλησίας οι πύργοι δεν θα πέσουν ποτέ)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου